من (احتمالاً) سیامک هستم!

رفته بودم انجمن سینمای جوان تا فیلمسازی یاد بگیرم. اما سر کلاس عکاسی بود که فهمیدم مسیرم چیز دیگری است. اوایل از پشت منظره‌یاب دوربین دنبال سوژه می‌گشتم؛ غافل از اینکه سوژه واقعی خود من هستم. عکاسی کم‌کم مرا وادار کرد به جای جهان بیرون، خودم را نگاه کنم.

خیلی زود، هم‌زمان با یادگرفتن عکاسی، شروع کردم به درس‌دادن به یکی از دوستانم. همانجا بود که فهمیدم معلم‌شدن چطور بی‌صدا وارد زندگی‌ام شده است. معلمی و عکاسی در کنار هم برایم رشد کردند؛ هرچه بیشتر درس می‌دادم، بیشتر یاد می‌گرفتم. آموخته‌هایم را می‌نوشتم و بعدها فهمیدم آنچه روی کاغذ ظاهر می‌شود، بخش‌های ناشناخته خودم است. پس نوشتن هم مثل دوربین، راهی شد برای نزدیک‌ترشدن به خود.

سال‌ها کار با فرم، تصویر، رنگ و کلمه مرا به این درک رساند که هنر و نوشتن فقط ابزار بیان نیستند؛ راهی برای دیدن و فهمیدن خود هستند.

به مرور، مطالعه، تجربه‌های شخصی و گروهی و سال‌ها تدریس، برایم روشن کرد که می‌شود با ترکیب هنر، نوشتن و حضور آگاهانه، فضایی ساخت که انسان‌ها بدون قضاوت بتوانند خودشان را کشف کنند.

این شد نقطه شروع کار من؛ مسیری که امروز در «تماشای سکوت» ادامه‌اش می‌دهم.