تماشای سکوت | سیامک تراکمه‌زاده
مجالس سکوت و تصویر — جلسه دهم

ساعت‌ها

The Hours
کارگردان: استیون دالدری (۲۰۰۲) | با هنرنمایی نیکول کیدمن، جولیان مور، مریل استریپ | مدت زمان: ۱۱۴ دقیقه

خلاصه داستان

داستان فیلم در سه مقطع زمانی مختلف و در پیوند با رمان «خانم دالووی» اثر ویرجینیا وولف روایت می‌شود. سال ۱۹۲۳: ویرجینیا وولف در حومه لندن با بحران‌های روانی و فشارهای فزاینده دست‌وپنجه نرم می‌کند و نوشتن رمانش را تنها پناهگاه بقا می‌یابد. سال ۱۹۵۱: لورا براون، زنی خانه‌دار در کالیفرنیا، در چنگال ملال فلج‌کننده نقش‌های تحمیلی و قالب همسر بی‌نقص، کتاب ویرجینیا را می‌خواند و به انتخابی تکان‌دهنده میان ماندن و فرار فکر می‌کند. سال ۲۰۰۱: کلاریسا ووهن در نیویورک، روز خود را صرف تدارک مهمانی برای دوست صمیمی و نویسنده‌اش می‌کند که واپسین روزهای زیستش را می‌گذراند. سه زن در سه عصر مختلف، با گره‌هایی بنیادین پیرامون هویت، سوگ و حق انتخاب دست‌به‌گریبان‌اند.

از نگاه دیگر منتقدین

«ساعت‌ها تابلویی درخشان از درهم‌تنیدگی روان، هنر و رنج وجودی است. فیلم با ظرافتی تحسین‌برانگیز نشان می‌دهد چگونه کلمات یک رمان می‌توانند در طول دهه‌ها سفر کنند و به آینه‌ای برای تاب‌آوری یا اعترافات خاموش نسل‌های بعد بدل شوند.»

این شاهکار سینمایی با کسب جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن برای نیکول کیدمن و نامزدی در ۹ بخش اسکار، نمرات IMDb: 7.5 و Rotten Tomatoes: 79% را در مراجع سینمایی ثبت کرده است. منتقدان جهان هماهنگی میان بازی‌های مثلث کیدمن، مور و استریپ و موسیقی تأثیرگذار فیلیپ گلس را ستودند؛ فیلمی که تعارض میان وظایف دیکته‌شده از بیرون و ضرورت اصالت درونی را بدون داوری‌های ساده‌انگارانه به تصویر می‌کشد.

دریچه تماشا از نگاه خودنویس

ما در مجالس سکوت و تصویر به تماشای این اثر می‌نشینیم تا نسبت کلمه، بقای روان و مواجهه با ملال سرکوب‌شده را واکاوی کنیم:

  • کلمه به مثابه آخرین سنگر روان: ویرجینیا وولف در هجوم صداهای ویرانگر درون، دست به قلم می‌برد؛ نه برای خلق یک اثر صرف، بلکه برای ایجاد حائلی امن میان انجماد و سقوط. کلمات در متد خودنویس دقیقا همین کارکرد را دارند؛ ساختن فضایی که روان بتواند تلاطم‌های حل‌نشده را روی کاغذ ببیند و متلاشی نشود.
  • شجاعت دیدن ملال و تله نقش‌های تحمیلی: شخصیت لورا براون تجسم درد عمیق انسان‌هایی است که تمام قالب‌های بیرونی «زندگی موفق» را رعایت کرده‌اند، اما در درون احساس خفگی و بی‌معنایی می‌کنند. خودنویس مجالی است برای پرده‌برداری از این ناگفته‌ها پیش از آنکه سکوت به انهدام منتهی شود.
  • یکپارچگی میان تضادهای زیسته: هر سه زن با سوالی اساسی روبه‌رو هستند: با ساعاتی که پیش روی ماست چه باید کرد؟ فیلم نشان می‌دهد که زیستن در اصالت، مستلزم پذیرش درد، پایان دادن به کمال‌گرایی‌های فرساینده و به رسمیت شناختن پیچیدگی‌های ژرف روان است.
سیامک تراکمه‌زاده

من (احتمالاً) سیامک هستم!

همراه و تسهیلگر مسیرهای «تماشای سکوت» و «خودنویس». در این مجالس، کنار هم می‌نشینیم تا ابتدا در سکوت تماشا کنیم و سپس بدون ادعا و شتاب برای قضاوت، لایه‌های درون را در آینه داستان‌ها به نظاره بنشینیم.

اطلاعات بیشتر درباره من ←

فرم علاقه‌مندی به حضور جلسات نمایش فیلم